Rapoemas

by Aid

supported by
/
  • Streaming + Download

    Includes unlimited streaming via the free Bandcamp app, plus high-quality download in MP3, FLAC and more.

      €10 EUR  or more

     

  • Full Digital Discography

    Get all 6 Aid releases available on Bandcamp and save 30%.

    Includes unlimited streaming via the free Bandcamp app, plus high-quality downloads of Lento, Aid - Frío, Aid - Otra Vez, Rapoemas, Hacer lo que quiero, and Jugando. , and , .

      €19.60 EUR or more (30% OFF)

     

1.
2.
01:21
3.
4.
5.
01:36
6.
7.
8.
9.
10.
01:12
11.

about

Classic galician poetry adapted to rap.

credits

released June 1, 2012

tags

license

Some rights reserved. Please refer to individual track pages for license info.

about

Aid Long Beach, California

Aida Alonso, Aid, rapper, singer and songwriter, born in 1990 in Vigo, Spain.
Living in Long Beach, LA, CA.

contact / help

Contact Aid

Streaming and
Download help

Track Name: A Xustiza Pola Man
Aqués que ten fama de honrados na vila
roubáronme tanta brancura que eu tiña,
botáronme estrume nas galas dun día,
a roupa decote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira,
sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas,
ó raso cas lebres dormín nas campías,
meus fillos… meus anxos que tanto eu quería,
morreron, morreron ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, murcháronme a vida,
fixéronme un leito de toxos e silvas;
i en tanto, os raposos de sangue maldita,
tranquilos nun leito de rosas dormían.

Salvádeme, ouh, xueces!, berrei… Tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Entonces cal loba doente ou ferida,
dun salto con rabia pillei a fouciña,
Ne-as herbas sentían!
I a lúa escondíase, i a fera dormía
cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
dun golpe, dun soio!, deixeinos sen vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
tranquila, esperando pola alba do día.
I estonces… estonces, cumpreuse a xusticia:
eu, neles; i as leises, na man que os ferira.

Salvádeme, ¡ouh, xueces!, berrei… Tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Entonces cal loba doente ou ferida,
dun salto con rabia pillei a fouciña,
Ne-as herbas sentían!
I a lúa escondíase, i a fera dormía
cos seus compañeiros en cama mullida.
Track Name: O Cabozo
No cabozo pouco a pouco
vanse gardando os traballos
a fartura está dentro coma nun sono
coma nun sono e non a pode roer o rato
O home colga a fame
os días son millenta e moitos máis
da chave da porta do cabozo coma nun sono
o gardado convértese en tesouro.
O rato quixera preguntar
ao home que que garda no cabozo
as castañas faríanse azucre coma nun sono
na leda memoria do rato
Pero o home non sabe sue garda
ontes, agora, cedo ou mañán
no cabozo a fartura do ano coma nun sono
vese e non se pode tocar
O rato perde a chave do cabozo
que fixera coas mañas do seu machín
o home pass o devezo das melees coma nun sono
polos beizos, e pecha o sono.
O cabozo dos sonos soñando, que vai soñando
soñando, que vai soñando,
o cabozo dos sonos soñando, que vai soñando
fartos cabozos de mañán.
Track Name: Castellanos De Castilla
Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.

Cando foi, iba sorrindo,
cando ven, viña morrendo;
a luciña dos meus ollos,
o amantiño do meu peito
Aquel máis que neve branco,
aquel de dozuras cheo,
aquel por quen eu vivía
e sen quen vivir non quero.
Foi a Castilla por pan
e saramagos lle deron;
déronlle fel por bebida.
peniñas por alimento.
Déronlle, en fin, canto amargo
ten a vida no seu seo…
¡Casteláns, casteláns,
tendes corazón de fero!
¡Ai!, no meu corazonciño
xa non pode haber contento,
que está de dolor ferido,
que está de loito cuberto.
Morreu aquel que eu quería
e para min non hai consolo:
so hai para min, Castilla,
a mala lei que che teño.

Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.

Permita Deus, casteláns,
casteláns que aborrezo,
que antes os galegos morran
que ir a pedirvos sustento.
Pois tan mal corazón tendes,
secos fillos do deserto,
que se amargo pan vos gañan,
dádesllo envolto en venero.
Aló van, malpocadiños,
todos de esperanzas cheos,
e volven, ¡ai!, sen ventura
cun caudal de desprezos.
Van probes e tornan probes,
van sans e tornan enfermos,
que anque eles son como rosas,
tratádelos como negros.
¡Casteláns de Castela,
tendes corazón de aceiro,
alma coma as penas dura,
e sen entrañas o peito!
En tros de palla sentados,
sen fundamentos, soberbios,
pensas que os nosos filliños
para servirvos naceron.
E nunca tan torpe idea,
tan criminal pensamento
coubo en máis fatuas cabezas
ni en máis fatuos sentimentos.
Que Castela e Casteláns,
todos nun montón, a eito,
non valen o que unha herbiña
destes nosos campos frescos.
Só pezoñosas charcas
detidas no ardente solo
tes, Castela, que humedezan
eses teus labios sedentos.
Que o mar deixoute esquecida
e lonxe de ti correron
as brandas augas que traen
de plantas sen sementeiros.

Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.

Nin árbores que dean sombra,
nin sombra que preste alento…
Chaira e sempre chaira,
deserto e sempre deserto.
Esto che tocou, coitada,
por herdanza no universo,
¡miserable fanfurriñeira!,
triste herdanza foi por certo.
En verdade non hai, Castela,
nada coma ti tan feo,
que aínda mellor que Castela
valera dicir inferno.
¿Por que aló fuches, meu ben?
¡Nunca tal houberas feito!
¡Trocar campiños floridos
por tristes campos sen rego!
¡Trocar tan claras fontiñas,
ríos tan murmuradores
por seco polbo que nunca
mollan as bágoas do ceo!
Mais, ¡ai!, de onda min te fuches
sen dó do meu sentimento,
e aló a vida che quitaron ,
aló a mortiña che deron.
Morriches, meu queridiño,
e para min non hai consolo,
que onde antes te vía, agora,
xa solo unta tomba vexo.
Triste como a mesma noite,
farto de dolor o peito,
pídolle a Deus que me mate,
porque xa vivir non quero.
Mais en tanto non me mata,
casteláns que aborrezo,
hei, para vergonza,
heivos de cantar xemendo:
¡Casteláns de Castela,
tratade ben ós galegos:
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros!

Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.
Track Name: Cantarte Hei Galicia
Cantarte hei, Galicia,
teus dulces cantares,
que así mo pediron
na veira do mare.
Cantarte hei, Galicia,
na lengua gallega,
consolo dos males,
alivio das penas.

Mimosa, soave,
sentida, queixosa;
encanta si ríe,
conmove si chora.
Cal ela, ningunha
tan doce que cante
soidades amargas,
sospiros amantes,
misterios da tarde,
murmuxos da noite:
Cantarte hei, Galicia,
na beira das fontes.
Que así mo pediron,
que así mo mandaron,
que cante e que cante
na lengua que eu falo.
Que así mo mandaron,
que así mo dixeron...
Xa canto, meniñas.
Coidá que comenzo.
Con dulce alegría,
con brando compás,
ó pé das ondiñas
que veñen e van.
Dios santo premita
que aquestes cantares
de alivio vos sirvan
nos vosos pesares;
de amabre consolo,
de soave contento,
cal fartan de dichas
compridos deseios.

Cantarte hei, Galicia,
teus dulces cantares,
que así mo pediron
na veira do mare.
Cantarte hei, Galicia,
na lengua gallega,
consolo dos males,
alivio das penas.

De noite, de día,
na aurora, na sera,
oirésme cantando
por montes e veigas.
Quen queira me chame,
quen queira me obriga:
Cantar, cantareille
de noite e de día,
por darlle contento,
por darlle consolo,
trocando en sonrisas
queixiñas e choros.
Buscaime, rapazas,
velliñas, mociños,
buscaime antre os robres,
buscaime antre os millos,
nas portas dos ricos,
nas portas dos probes,
que aquestes cantares
a todos responden.
A todos, que á Virxen
axuda pedín,
porque vos console
no voso sufrir,
nos vosos tormentos,
nos vosos pesares.
Coidá que comenso...
Meniñas, ¡Dios diante!

Cantarte hei, Galicia,
teus dulces cantares,
que así mo pediron
na veira do mare.
Cantarte hei, Galicia,
na lengua gallega,
consolo dos males,
alivio das penas.
Track Name: Os Muíños
As mos eléctricas da vila
asoballaron a fol aldean
pero o muíño da canle enxoita
moe, moe cantares pra o noso pan
Unha noite no muíño,
a lúa furou as tellas
e o silencio vai nomeando
tódalas súas noivas vellas.
A estrela da canle enxoita
dorme na adoa que escintila
bágoas de horas, xa teñen mozas e cantares
as mos eléctricas da vila.
O émbolo fecha coma unha batuta
ao compás dos poemas de novos manuaes
o muíño da aldea comporános un prólogo
pros leutores sentimentaes.
E calquer día as nosas bibriotecas
indixestadas de velocidade emigrarán
á beira do río aldeán
onde o muíño da canle enxoita
volva moer cantares pro noso pan.
Querer que non emigren e matalas e,
Querer que non emigren e matalas e,
Querer que non emigren e matalas e,
o mesmo ven a ter.
Track Name: Adiós Ríos Adiós Fontes
Prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,
muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras,
da igrexiña do lugar,
amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
adios, para sempre adios
Adios groria, adios contento
Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero
Quen pudera non deixar!
Mais son probe e, mal pecado,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.
Téñovos, pois, que deixar,
hortiña que tanto amei,
fogueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.

Adiós, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei.

Adios, adios, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.
Adios Virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.
Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.
Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voume soio, sin arrimo
Miña terra, adios, adios
Adios tamén, queridiña,
Adios por sempre quizais
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.
Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás
tantas légoas mar adentro
miña casiña, meu lar.

Adiós, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei.
Track Name: A Emigración
Cando nas noites de luar caladas
via unha estrela pol-o ceo correr,
decia miña nay, cas maus direitas,
Dios te guíe, Dios te guíe con ben!
Dende enton, cando vexo que un gallego
a terra deixa onde infelis nacéu,
y achego busca noutras prayas, digo:
Guíete Dios, tamen.
Non-o culpo, coitado, non-o axo,
Non pido pragas nin castigos pra él
Nin de que é dono de coller me esquezo
Pra onde lle conviñer.
Que aquel que deixa seu natal curruncho
E fóra d'os seus eidos pon os pés,
Cando troca o seguro poI-o incerto,
Motivos ha de ter!

Qué lle ofrecedes na nativa terra
Ese que á cruzar vay mares de fel?
Resinacion? Con ela non se come...
Fe? Non lle basta a fe!

Pregúntalle e diravos que sin rego
o milleiral, o lume sin cardés,
sin herba o gando e sin traballo o home
non se poden manter.
diravos, sí, que e pouco canto gana
par as arcas do señor e par as do rei,
fai un mes que non comen cousa quente
os fillos y a muller.
E diravos que porque duns destrales
mercou nunha ocasión uns poucos bes
xuroulle o crego non lle dar sagrado
si chegar a morrer.
I haivos de decir que alá moy lonxe,
alén do mar que o vai tragar tal ves,
si libertad, si pan non logra, santa
tumba terá xiquer.
Quén sódes vós, chorosos niquitates,
ruís louvadores dun poder cruel
que as alas de ouro dun esprito libre
agrilloar querés?
Por virtú de cal próvida promesa,
en nome de qué Dios, nin de qué lei
querés que aquél que á morte condenastes
non fuxa, si pudér?

Qué lle ofrecedes na nativa terra
Ese que á cruzar vay mares de fel?
Resinacion? Con ela non se come...
Fe? Non lle basta a fe!

Correde o velo que a Xusticia encubre
dáille traballo, libertá, saber
non é dina dos osos de seus fillos
pátria que os non mantén.
Dicen que como o Miño, o noso povo
na terra donde nace quér morrer,
pero o sono do río é sosegado
Io deste nono é.
O río ten un leito mulidiño,
perfumado de rosas é cravés
tamen tiña outro o povo, máis vendéronllo
vendéronllo i agora non-o ten.
Deixaino que o adiquira donde poida
deixade ao gafo Xob co fol á res
buscar o muladar onde se espiolle,
sanará Pode ser.
A civilizacion i as anduriñas
de unhas terras pra as outras van e ven,
querer que non emigren e matalas,
o mesmo ven a ter.
Track Name: Unha Vez Tiven Un Cravo
Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentóu,
que eu día e noite sin cesar choraba
cal choróu Madalena na Pasión.

Señor, que todo o podedes
pedínlle unha vez a Dios,
dáime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición.
E doumo Dios e arrinquéino,
máis… quén pensara? despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen qué era delor,
soupen só que non sei qué me faltaba
en donde o cravo faltóu,
e seica..., seica tiven soidades
aquella pena, bon Dios.
Este barro mortal que envolve o esprito
quén o entenderá, Señor.
Este barro mortal que envolve o esprito
quén o entenderá, Señor.

Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentóu,
que eu día e noite sin cesar choraba
cal choróu Madalena na Pasión.
Track Name: Lugar Máis Hermoso
Lugar máis hermoso
non houbo na terra
que aquel que eu miraba,
que aquel que me dera.
Lugar máis hermoso
no mundo n’hachara
que aquel de Galicia,
Galicia encantada!

Galicia frorida,
cal ela ningunha,
de froles cuberta,
cuberta de espumas,
de espumas que o mare
con perlas gomita,
de froles que nacen
ó pé das fontiñas.
De valles tan fondos,
tan verdes, tan frescos,
que as penas se calman
nomáis que con velos;
que os ánxeles neles
dormidos se quedan,
xa en forma de pombas,
xa en forma de niebras.

Lugar máis hermoso
non houbo na terra
que aquel que eu miraba,
que aquel que me dera.
Lugar máis hermoso
no mundo n’hachara
que aquel de Galicia,
Galicia encantada!
Track Name: O Maio
Aquí ven o maio
de frores cuberto
puxéronse á porta
cantándome os nenos
i os puchos furados
pra min estendendo,
pedíronme crocas
dos meus castiñeiros.

Pasai, rapaciños,
calados e quedos,
que o que é polo de hoxe
que darvos non teño.
Eu sónvo-lo probe
do pobo gallego:
pra min non hai maio,
pra min sempre é inverno!
Cando eu me atopare
de donos liberto
i o pan non me quiten
trabucos e préstemos,
e como os do abade
frorezan meus eidos,
chegado habrá estonces
o maio que eu quero.
Queredes castañas
dos meus castiñeiros?
Cantádeme un maio
sin bruxas nin demos;
un maio sin segas,
usuras nin preitos,
sin quintas, nin portas,
nin foros, nin cregos.

Aquí ven o maio
de frores cuberto
puxéronse á porta
cantándome os nenos
i os puchos furados
pra min estendendo,
pedíronme crocas
dos meus castiñeiros.
Track Name: Adiós Ríos (Bonus Track 2016)
Prados, ríos, arboredas, pinares que move o vento,
paxariños piadores, casiña do meu contento,
muíño dos castañares, noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras, da igrexiña do lugar,
amoriñas das silveiras que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo, ¡adios, para sempre adios!
¡Adios groria! ¡Adios contento! Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo por un mundo que non vin
Deixo amigos por estraños, deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero... ¡Quen pudera non deixar!
mais son probe e, ¡mal pecado!, a miña terra n'é miña,
que hasta lle dan de prestado a beira por que camiña
ó que naceu desdichado, téñovos, pois, que deixar,
hortiña que tanto amei, fogueiriña do meu lar,
hortiña que tanto amei, fogueiriña do meu lar
arboriños que prantei, fontiña do cabañar.

Adiós, ríos, adios fontes, adios regatos pequenos
adios vista dos meus ollos, non sei cando nos veremos
miña terra, terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto, figueiriñas que prantei

Adios, adios, que me vou, herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou, herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou. Adios Virxe da Asunción,
branca como un serafín; lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min, miña Virxe da Asunción.
Xa se oien lonxe, moi lonxe, as campanas do Pomar;
Xa se oien lonxe, moi lonxe, as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño, nunca máis han de tocar.
Xa se oien lonxe, cada balada é un dolor;
voume soio, sin arrimo... ¡Miña terra, ¡adios!
Adios tamén, queridiña... ¡Adios por sempre quizais!
Dígoche este adios chorando desde a beiriña do mar

Adiós, ríos, adios fontes, adios regatos pequenos
adios vista dos meus ollos, non sei cando nos veremos
miña terra, terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto, figueiriñas que prantei

Non me olvides, queridiña, si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro... ¡Miña casiña!,¡meu lar!
Non me olvides, queridiña, si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro... ¡Miña casiña!,¡m